[0]Franstalig Catamaran-België, had er mij al jaren geleden over aangesproken : “ ge moet eens naar de Lacs de l’Eau d’Heure komen !”
Op één van die stuwmeren wordt er gezeild : “Plate-Taille”
De naam alleen al.
Na te veel glazen witte wijn op een zwoele zomeravond heb ik mij laten vangen en een ja blijft een ja, ook al werd de wedstrijd, aanvankelijk gepland eind oktober, verplaatst naar half november, dag waarop de chrysanten van op de graven in de vuilniscontainer gekieperd worden.

Zaterdagochtend, 18 november om 5u30 opgestaan, 4°C en dat is geen okseltemperatuur.
Het ochtendritueel volbracht pik ik om 7u30 de boot op in onze goeie OSRC.
Madam (=de GPS in de auto) heeft nog nooit van een stuwmeer in België met welke naam dan ook gehoord.
Na intikken van de naam Cerfontaine, het meest nabij gelegen dorpje, begint ze plots wel te kwetteren.

Om 9u10 pik ik Marc op (hij woont in Braine l’Alleud) aan een tankstation net voorbij de afslag Nivelles Nord. Als ik Marc zie klaart niet alleen mijn gezicht maar ook het weer op. Dat heb ik elke keer met Marc en daarom wil ik hem niet meer missen als trouwe fokkenmaat op de F18.
Marc vervangt Madam en om 10u00 bereiken we de plaats van onze laatste 2006-catwedstrijd, er staan 202 km op de teller.
Ziet er leuk uit en behoorlijk groot : een wandeling rond het meer is 17 km.
13u00 is het officiële startuur, tijd zat.
Het optuigen van de boot en de inschrijving verlopen vlot.
De briefing is op z’n Waals, geen dus.
13 boten, het geluk lacht ons toe.
Nog een beetje zeveren “avec les concurrents”, leuk.

Om 13u15 begint de eerste startprocedure.
2 à 3 beaufort ZW, = wind in de lengte van het meer, mooier kan niet volgens de aboriginals.

Een heel belangrijk punt in de Sailing Instuctions en veel toegepast op een binnenmeer : een groene vlag op de startboot betekent alle boeien aan stuurboord ronden.
Er is geen groene vlag te zien en dus moeten alle boeien aan stuurboord gerond worden, Waalse logica : het duurt even voor ik het doorheb maar gelukkig is Marc er en die spreekt perfect Frans.

Het zonnetje komt erdoor, begint zelfs hard te schijnen, het lijkt een korte lentedag.
De tweede manche al.
Beetje vreemd zo varen tussen de bomen en de weilanden.
“Luc, achter de vierde koe moeten we gijpen en aan dat paard gijpen we terug …”.
Communicatie en herkenningspunten zijn hèt geheim voor een goed resultaat.
Marc is goud waard.
Hopelijk staat dat paard er nog voor de derde manche.

Zaterdagavond vroeg naar bed in Braine l’Alleud waar Marc woont, een 70 km terug richting Brussel.
Zondagmorgen regen en koud, ziet er niet echt gezellig uit.
De koeien en het paard zijn weg en ik loop een beetje verloren.
De idee om straks in de gietende regen de boot te moeten klaarmaken voor zijn winterberging maakt mij niet echt vrolijk.

[0]Start om elf uur, 2 bft.
« Zut, le kaka de dix heures est en retard «
« Mais qu’est ce qu’on fait ici ? »
De klassieke hoog-niveau-gesprekken op een wedstrijdzondagmorgen.
Op z’n winters ingepakt valt het tegen alle verwachtingen in best mee op het water.
De regen verdwijnt na de eerste manche en we amuseren ons zowaar.
Er wordt pittig gevaren, op de kant maten maar op’t water geen cadeau’s.
Na vijf manches is iedereen voldaan.
De zon komt erdoor vlak voor we beginnen aftuigen.

De bossen met hun herfsttooi zijn prachtig, iedereen geniet.
Ik had het nog nooit gedaan op zo’n binnenmeer en mankeerde toch een beetje golven, stroming en een … snuifje zout.
De prijsuitreiking is om 16u30.
Iedereen gaat met een fles wijn naar huis.
Marc en ik winnen ook nog één van de superprijzen : een spanband om de boot op de remorque te houden.

Om 18u20 steken we de boot in zijn winterberging ergens in Gosselies.
Om 20u05 ben ik terug in Oostende bij mijn Lieveke.
Om 22u00 droom ik zonder slaapmutsje van zeilende koeien en Yvan Leclercq op een zinkend paard.
Voor herhaling vatbaar, behalve dat laatste.

Luc (Bel 23)

Einduitslag: