[0]
[0]Het doet deugd terug in Quiberon te zijn na een jaar wedstrijdvaren op de Noordzee. De emotie overvalt me elk jaar weer : die geur van Bretagne, de zuivere lucht en de kleurintensiteit ervan, de prachtige golven..., elk jaar hetzelfde en toch weer helemaal anders. Ik kom aan donderdagnamiddag. De ontvangst in de club ASNQ ( http://www.asnquiberon.com/ [1] ) is altijd even hartelijk. Luc en Lieve hebben de zondag voordien reeds hun tenten opgeslaan en beiden hebben zich de voorbije dagen over de praktische voorbereidingen ontfermt.
De raid waaraan we zullen deelnemen vergt meer dan alleen maar zeilen en is voor ons, "vreemdelingen", een heuse intellectuele oefening : de kaart van de baai met meer dan honderd boeien in het hoofd prenten alsook de stromingen, de uren van hoog en laag water, de richting waarin de wind vermoedelijk zal draaien ..., het vraagt een ferme concentratie. En dan hebben we nog het geluk dat het weerbericht dit jaar vrij eenvoudig oogt : elke dag mooi weer, we beginnen vrijdagnamiddag met 4 à 5 bft en er gaat elke halve dag een beaufort aan af. Dat belooft voor zondag.
In wedstrijden hebben Luc en ik een vast stramien : hij houdt zich bezig met het roer, de startlijn, de wind en ... de roze olifantjes (googel "bootmagazine 21" en ga naar pagina 42); ik mag mij amuseren met de stand van de zeilen, de posities van de boeien, het evenwicht van de boot en ... de zeemeerminnen. Over de te nemen opties durven we wel eens van gedachten wisselen.
Vrijdag 27 mei, proloog.
Onze nagelnieuwe Nacra ziet er schitterend uit en het weer is perfect : wind noord-west, 4 à 5 bft, 18°C, zon. Start richting Bugalet, vandaar naar Méaban, Nord Banc Quiberon, Rocher de la Vieille ... allemaal namen die in onze oren klinken als kleine reizen. Elk jaar weer ervaren we de eerste nadering van het eiland Houat als een verrukkelijk moment. Het licht rond dat eilandje heeft iets heel apart, laat een stukje land vermoeden dat zich moeilijk zal laten veroveren. Gelukkig hoeven we helemaal niet aan land maar mogen we terug naar Quiberon via "le passage du Béniguet" en "La Teignouse" met zijn fameuze stromingen, de overgang naar de Oceaan, bij deze 5 bft een echte heksenketel. Ik kijk Luc in de ogen en lees wat ik ook in gedachten had : kalm aan, geen risico's hier! Minder goed vergaat het Stefaan en Katrien, een ander Belgisch koppel, ook op een Nacra. Stefaan is piloot maar blijkbaar niet gewoon om zo laag te vliegen. Ze duiken knal in een golf en Katrien wordt vanuit haar trapeze op de spiboom gekatapulteerd. De spiboom niet, maar de knie wel kapot. Bij aankomst gaat Katrien naar het ziekenhuis in Vannes en het verdict is onverbiddelijk : vervroegd vertrek richting België. Echt jammer, Luc en ik blijven verweesd achter.
Zaterdag 28 mei.
100 km op het programma. We zeilen omheen de rotsen tussen La Teignouse en het schiereiland van Quiberon en gaan vandaar richting Pointe des Poulains (het meest noordelijke punt van Belle Île en Mer). Via de oostelijke flank van het eiland varen we richting Île aux Cheveaux, 20 knopen onder spi. Dan rond Houat en al zijn rotsen om finaal terug te keren naar onze thuishaven, het hemels mooie strandje van Port Haliguen. Zes uren wedstrijd en evenveel uren concentratie. We eindigen op een leuke vijfde plaats.
In de club wacht ons een heerlijke "cotriade de poissons", een Bretoens visgerecht. De begeleidende wijn en enkele stevige discussies met "les concurrents" bereiden ons voor op een perfecte nachtrust.
Zondag 29 mei.
Geen wind, het vertrek wordt uitgesteld ... . Uiteindelijk vertrekken we na anderhalf uur toch, in bijna windstilte. Een goed idee... mmmm..? Als we "La Chimère" ronden (geloof het of niet maar de boei bestaat echt), hangt de "O"-vlag uit : direct naar de aankomstlijn voor Port Haliguen. Op de GPS 15 km in rechte lijn. De praktijk is anders, 3u30 opkruisen, maar de aankomst is een droomscenario, althans voor ons : dankzij het uitzonderlijke concentratievermogen van Luc maken we meer dan drie km achterstand goed en winnen we de manche met 3 meter voorsprong op de tweede en 100 m op de derde. YES YES YES Emotions ????
Terug op het strand wordt de boot afgetuigd en gespoeld. Een heerlijke douche. Het is 16 uur. Na samenvoegen van de tijden op zaterdag en zondag staan we als derde op het podium in het eindklassement. Onder het discreet nuttigen van een glaasje Muscadet debriefen Luc en ik op een afgelegen hoekje van het terras de wedstrijd. Tijd voor mij om te vertrekken en mijn vriend achter te laten. Luc en Lieve blijven nog een weekje en brengen de boot terug naar Oostende.
Op de terugreis gun ik mezelf bij valavond een uurtje op een terras aan de oevers van de Seine... Ik geniet er intens van. Heel erg "zen" na de wedstrijdstress van het voorbije weekend.
Het haar vol zout en het hoofd vol dromen,
Marc
Een dikke dankjewel aan Lieve en Luc voor de ontvangst, al het werk en het lekkere eten.