Elk jaar rond het tweede weekend van juni wordt de "Raid de Quiberon" gevaren. Quiberon ligt in het zuidelijke deel van Bretagne (Frankrijk), op het uiteinde van een schiereiland. Ten noordoosten van Quiberon bevindt zich een gigantische baai die begrensd wordt door Carnac en de Golf de Morbihan. Ten zuidwesten van Quiberon vindt je de Côte Sauvage, getekend door de indrukwekkende golven van de Atlantische Oceaan die er al duizenden jaren op inbeuken.
Quiberon is in mijn jaarlijkse zeilplanning bijna heilig : er bestaan op aarde minder leuke plaatsen. Gelijk van waar de wind komt of niet komt, altijd is er die ongelooflijke zeelucht, en die smakelijke Bretoense keuken steevast voorafgegaan door een onovertroffen zeevruchtenschotel.
Al drie opeenvolgende jaren vaar ik in Quiberon op de F18 met Marc, mijn vaste en trouwe zeilvriend. De raid is een moeilijke wedstrijd : drie dagen met soms veel en dan plots in the middle of nowhere geen scheet wind, een echte relatietest voor welke relatie dan ook.
Marc kon dit jaar niet mee. Dat had hij mij al vroeg gezegd en ik heb lang getwijfeld om te komen. Maar de jaarlijks lonkende vakantie (Lieve en ik combineren de wedstrijd altijd met een weekje vakantie voor en na) en het feit dat nu naast de F18 (rating 100) ook de boten met rating 104 (Spitfire, Cirrus Evolution, Mattia Esse, ... ) werden toegelaten, maakten de planning definitief : Lieve en ik zouden proberen nog eens een grote wedstrijd samen te varen wat sedert haar brommerongeluk in 2003 niet meer was gebeurd. Geen man of vrouw overboord als het fysiek niet lukte, we zouden gewoon uit de wedstrijd stappen.
Met Lieve, Baron (=de hond) en de Evolution(=de boot) bereik ik onze vakantiebestemming één week voor de relatietest. Het mooie weer en een ruim en zonnig appartement met zicht op de zeilclub lachen ons toe. Afgezien van twee uitgebreid zonnende buurmeisjes onder ons is het gebouw verlaten en lijkt onze vakantierust gegarandeerd.
Echt leuk is dat Bart Jacobs (met familie) en kompaan Daan (ook inclusief familie) eveneens gekozen hebben voor een weekje vakantie vooraf. Zij hebben samen met hun beider familie een tof huis gehuurd waar we met z'n allen woensdagavond een gigantische zeevruchtenschotel net niet opgekregen hebben, de champagne en de wijn wel.
Filip en Koen waren er dit jaar niet bij en die hebben we erg gemist.
Ergens voelde ik mij een beetje schuldig dat ik Bart en Daan hier naartoe gesleurd had want Quiberon voorgeschoteld krijgen als één van uw eerste wedstrijden is goed om nooit meer aan kompetitie te doen. Maar Bart en Daan hebben dat schitterend aangepakt : elke morgen waren ze om 9u30 op het water om bij 3 à 5 bft tussen de 40 à 60 km af te haspelen, zeer gedisciplineerd en een trainingsvoorbeeld dat ooit tot succes moet leiden.
Hun inspanningen werden door Lieve en ik tijdens ons ontbijt van op het terras door de verrekijker gevolgd. Eén keer waren ze vergeten de dopjes erin te draaien maar ik heb beloofd daar niets over te zeggen. Donderdagmorgen hebben we samen getraind.
Dit willen de thuisblijvers absoluut niet lezen : onder spi en met twee in trapeze, naar Houat en terug, gewoon schitterend. Na de middag van bemanning gewisseld en een paar rakjes naar het uiteinde van het schiereiland.
Vrijdagnamiddag, 8 juni, eerste wedstrijddag. 40 inschrijvingen, 8 met rating 104 en 32 F18's waar ik eventjes 3 dagen niets wil mee te maken hebben. Briefing om 13u30. We krijgen een blad papier met de te ronden merktekens.
Aan ons om op een half uur tijd via de kaart de te ronden punten te markeren, de koers uit te zetten, alles in de gps te stoppen en de koersen te markeren op plakband die op de giek gekleefd wordt. Omdat Marc dat altijd gedaan heeft in de voorgaande jaren is de materie mij totaal onbekend. Ik dacht dat ik het goed had voorbereid maar de derde boei die we moeten ronden vind ik zelfs niet terug op de kaart en ik begin het hopeloze van de situatie in te zien. Dankzij de onbaatzuchtige hulp van Stef Dekien, beroepshalve een crack in navigatie (Stef is piloot), verschijnt het te volgen traject weliswaar niet in onze gps maar toch op de giek van onze boot.
Start om 14u30. Tot ons geluk is de te volgen weg zo vanzelfsprekend en logisch dat enig initiatief terzake geen zin heeft waardoor de gps uitzonderlijk overbodig wordt, het kompas volstaat, oef! 't Is een beetje kippenkoers zo allemaal achter elkaar, maar ik ben er niet rouwig om. 3 à 2 bft, ‘t schiet nog aanvaardbaar op. Thierry Bosser en Alain Gramme winnen de eerste dag, Bart en Daan komen als laatste toe. België heerst van begin tot einde.
Vrijdagavond wordt mijn foutieve navigatieaanpak van de voorbije week door Stefaan op de korrel genomen en zit ik tot een kot in de nacht boeien in te putten op de elektronische kaart van mijn vers gekochte laptop. Er zijn leukere dingen om in te putten op dat uur van de nacht.
Zaterdag, 9 juni, tweede wedstrijddag. Briefing om 10u00. De geduldige avondles van Stef en mijn nachtelijke input werpen hun vruchten af. Binnen de twintig minuten zitten alle boeien waar ze moeten zitten : in onze gps. Het traditioneel lange zaterdagparcours (>100 km) wordt ook nog eens netjes op de giek genoteerd.
Start om 11u00. Na de Quiberon Nord gaat het naar Le Grand Coin juist voor Houat, 2 bft en meestal onder spi, 't schiet nog lekker op. Achter Houat, onderweg naar Hoëdic begint de miserie. De wind valt kompleet weg, onze gps gewaagt nog van 1 km per uur en dat gaat zo'n paar uur door. Op de radio horen we de eerste opgaven. Op veel boten wordt er gevloekt, soms geroepen en gescholden. Met twee op zo'n kleine oppervlakte, geen wind, tegen stroom, in de brandende zon : dat schept een band.
Lieve noch ik hebben een agressieve natuur. We moeten er om lachen, enkele uren later wat minder. Een vrouw verzacht de zeden, denk ik toch. Dat moet ik straks aan Stef vragen, hij vaart ook met zijn vrouw. Kwam de wind maar ... , mensen wat een hitte, ... en die twee roze olifantjes op Houat beginnen ook op mijn zenuwen te werken. Ik maak me zorgen om Baron die al sedert deze morgen op ons appartementje zit te wachten. Baron laat mij niet meer los. Een hond heeft geen tijdsbesef, zegt men, maar als hij pipi moet doen en hij mag niet, dan weet toch zelfs een hond hoe laat het is ?
Ter hoogte van Hoedic vangen we een beetje wind, 't is 17 uur. Als we zo blijven lopen zijn we tegen middernacht thuis. Drie uren later wordt de wedstrijd aan de overkant van de baai ter hoogte van de Mégaban afgekort. Slechts 13 van de 40 boten bereiken de finish binnen de tijdslimiet, wij zijn negende.
Achter motorboten worden we naar huis gesleept, 15 eindeloze koude kilometers. Om 21u00 staan we aan de club.Baron ligt te slapen alsof er niets gebeurd is.
Zondag is een "other day". Schitterende zeilcondities. Om 9u30 is de briefing, althans zo had ik het begrepen. Maar als ik om 9u10 na een controle van de werking van de riolering in ons appartement naar de club loop, zit iedereen al boeien in te putten. Van stress gesproken. Katrien en Stef, wie anders, helpen ons voor de derde keer uit de nood. Start om 10u00.
Het wordt de mooiste trip van de wedstrijd : nog maar eens naar Houat, deze keer via de Quiberon Sud en de Rouleaux, en dan onder spi en in trapeze naar huis, gewoon zalig. Baron geeuwt verstoord van op zijn bed als we 2u30 later al weer thuis zijn.
Om 15u00 is er prijsuitreiking. Die trekt zoals gewoonlijk op niks maar wie maalt daarom, het zeilen hier is van een andere dimensie. In het klassement van de 104 vallen we net naast het podium. In de gecumuleerde tijd en het totaalklassement eindigen we 11de op 40 boten, daar zijn Lieve en ik heel tevreden mee voor onze eerste wedstrijd samen na meer dan drie jaren. Een podiumplaats zit er voortaan niet meer in, dat hebben we begrepen. Genieten wordt de hoofdzaak.
Zondagavond gaat iedereen er vandoor... Bart, Daan, Stef en Katrien, leuke mensen die we met spijt zien vertrekken. Lieve en ik blijven nog een weekje. Complete rust, afgezien van de donderdagmiddag waarop we nog eens richting La Trinité-sur-Mer zeilen en uitbundig begroet worden door de bemanning van de Hydroptère.
Zaterdagmorgen na een gelukzalige week keren ook wij terug naar huis. Mensen, wat was dit een heerlijke vakantie. Ik zal ze missen, ... mijn twee blote buurmeisjes.
Luc
